نورانى ( 1302 ) دكتر عبد الوهاب نورانى وصال ، فرزند مرحوم روحانى وصال ، نوادهء وصال شيرازى شاعر شهير و بلندپايهء اوايل دوران قاجار است كه فرزندان او همه در شمار هنرمندان بزرگ بوده‌اند و شرح احوال آنان در كتاب گلشن وصال ، تأليف روحانى وصال ، مسطور است . نورانى وصال در سال 1302 هجرى شمسى در شيراز ديده به جهان گشود ، تحصيلات ابتدايى و متوسطه را در زادگاهش به‌پاى برد و در سال 1321 براى ادامهء تحصيل رهسپار تهران شد و به دانشكدهء ادبيات راه يافت و در رشتهء زبان و ادبيات فارسى به تحصيل پرداخت و در سال 1324 به دريافت ليسانس توفيق يافت . آنگاه دكترى همان رشته را دنبال كرد و فارغ التحصيل گرديد و پايان‌نامهء دكترى خود را دربارهء طرز شعر در نيمهء نخست سدهء دهم نوشت . ازآن‌پس به تدريس در دبيرستانها پرداخت و تا استادى دانشگاه پيش رفت . استاد دكتر نورانى از همان بهار جوانى به شاعرى پرداخت و پدرش نيز در پرورش و تقويت استعداد او تأثير بسزايى داشت و طبع او را پرمايه كرد تا جايى كه ارزش ادبى و مقام والاى او را در شعر دوست و دشمن مىستايند . گويندگان شعر كهن او را گوينده‌اى توانا و پرمايه مىشناسد و چكامه‌هاى او را گواه مىآورند و نوپردازان نيز او را از خود مىدانند و سروده‌هاى نو او را پيش مىكشند . ابتكار دكتر وصال در گزينش موضوعات و مضمونهاى شعرى قابل توجه است . او تازه‌ترين و بكرترين نكته‌ها را از درد و رنج و شكنجه و ناكامى آدميان مىيابد و با زبان شعر بيان مىكند و از دردناك‌ترين و اندوهبارترين منظره‌ها شيرين‌ترين شعرها را مىآفريند . او نه تنها در قصيده‌سرايى از مهارت كافى برخوردار است ، بلكه در سرودن